Wychowanie fizyczne na uniwersytecie to przedmiot szczególny. Jego znaczenie wydaje się oczywiste: utrzymanie studentów w formie i wprowadzenie ich w zdrowy tryb życia. W rzeczywistości jednak przedmiot ten często staje się platformą nieoczekiwanych odkryć: od słodkiego snu na ławce, przez wesołe rozmowy z kolegami ze studiów, po hałas biegających sportowców.
I wszystko byłoby w porządku, ale wciąż trzeba zdać egzamin z wychowania fizycznego. Aby ten proces nie przerodził się w długą epopeję z ciągłymi wizytami na zajęciach z wychowania fizycznego, postanowiliśmy zebrać rekomendacje tych, którzy już z powodzeniem pokonali tę barierę i podzielić się nimi z Wami.
„Iść czy nie iść?” – oto jest pytanie
Przede wszystkim wychowanie fizyczne to ulubiony przedmiot studentów pierwszego roku. To jak prawo natury. Naiwni i łatwowierni, często wierzą, że opuszczanie zajęć wychowania fizycznego jest przestępstwem i grozi niemal wydaleniem ze szkoły. Można ich spotkać wczesnym rankiem w parku, gdzie pod czujnym okiem fizjoterapeuty rytmicznie wykonują ćwiczenia, uciekając przed zimnem energicznym bieganiem w kółko.
Jednak nawet najbardziej ambitni studenci pierwszego roku szybko zdają sobie sprawę, że oferowane im standardy są odpowiednie jedynie dla mistrzów sportu lub mistrzów olimpijskich. I tu pojawia się refleksja: włożone wysiłki rzadko są nagradzane czymś więcej niż „zadowalającym”. Dla wielu jest to szok – bo każdy wynik jest ważny dla otrzymania stypendium. Nasuwa się zasadne pytanie:
Co robić?
Oto kilka sposobów, aby ułatwić sobie naukę wychowania fizycznego i zdać test z minimalnymi stratami.
1. Zapisz się do sekcji sportowej
Jeśli pasjonujesz się sportem, możesz rozważyć zapisanie się do sekcji sportowej na uniwersytecie. Często jest ich kilka: piłka nożna, koszykówka, siatkówka i inne dyscypliny do wyboru. Owszem, możesz być zmuszony do okresowego udziału w zawodach, ale poza tym będziesz miał mniej dolegliwości. Jesteś sportowcem i musisz dbać o swoje siły.
Ponadto niektóre uniwersytety oferują płatne sekcje. Płacąc za zajęcia, możesz niemal formalnie zapisać się na zajęcia z wychowania fizycznego i uczęszczać na nie według własnego uznania.
2. Użyj „magicznego” certyfikatu
Drugą, bardziej znaną metodą jest uzyskanie zaświadczenia lekarskiego. Przychodnia studencka to prawdziwa kopalnia złota w takich sytuacjach. Najważniejsze to zachować ostrożność i zdrowy rozsądek. Nie noś ze sobą zaświadczenia lekarskiego co godzinę, bo z pewnością nie będzie to wyglądało wiarygodnie.
3. Zaprzyjaźnij się z nauczycielem
Nauczyciele wychowania fizycznego to też ludzie. Komplementuj jego ulubiony strój sportowy, zapytaj o osiągnięcia sportowe z młodości, zaproponuj zakup piłeczek do tenisa stołowego na święta. Wszystkie te drobne gesty mogą pomóc Ci stać się „Twoim” w oczach fizjoterapeuty. A jeśli Cię zapamiętają, to znaczy, że byłeś. A jeśli byłeś, masz gwarancję zaliczenia.
4. Symulacja jest sztuką w sporcie
Jeśli nie przepadasz za wychowaniem fizycznym, ale chcesz pokazać swój zapał, kup stoper lub własną skakankę. Wykaż inicjatywę, zorganizuj gry i zabawy, bądź aktywny. Uważaj jednak: czasami możesz przebiec kilka okrążeń za krzakami i wrócić później z pozornym wyczerpaniem. Ważne, żeby nie przesadzić – inaczej możesz wzbudzić podejrzenia.
Sekret udanego wychowania fizycznego tkwi w pomysłowości
Najważniejsza rzecz do zapamiętania: sukces na wychowaniu fizycznym nie zawsze jest wynikiem masy mięśniowej czy szybkości biegu. Ważne jest, aby wykazać się pomysłowością i wyobraźnią. Fizruk, jak każdy nauczyciel, ceni sobie uwagę i jest gotowy na ustępstwa, jeśli widzi twoje „wysiłki”.
Dlaczego czasami nadal warto biegać?
Choć wychowanie fizyczne często postrzegane jest jako dodatek do programu studiów, ma swoje zalety. Od czasu do czasu warto pobiegać na świeżym powietrzu, ponieważ dodaje to energii ciału i odciąża głowę po intensywnym dniu nauki. W końcu odrobina aktywności fizycznej pomaga czasem lepiej się skoncentrować i poczuć więcej energii.
I pamiętaj: całe nasze życie jest grą, a najważniejsze jest to, że w tej grze nie jesteś piłką nożną, którą się odbija, lecz graczem, który kontroluje sytuację.
